Genç hırsız, gecenin sessizliğinde usulca odaya süzülür; feneriyle etrafı şöyle bir kolaçan eder ama çalmaya değer bir şey bulamadığı için yan odaya geçer...

O da ne? Bir uyuyan güzel, tıpkı masallardaki gibi; saçları yüzünü örtmüş ama burnu açıkta birde yorganın dışında kalan ayağı… Hırsız öylesine dalar ki; elindeki fener düşer, tabi uyuyan güzel de uyanır, fırlar yatağından…

Sen de kimsin?

Görmüyor musun?

Evet, görüyorum, evi soymaya mı geldin? Salona git, gümüşler orda… Şu çekmecede de bir kaç parça bir şey var, onları da al. Sonra da beni rahat bırak uykum var.

Bir süre sessizlikten sonra kız doğrulur yatağından. Bakar ki; hırsız da hiç hareket yok, öfkelenir…

Sen daha burada mısın? Sana çalacağın şeylerin yerini de söyledim. Daha ne bekliyorsun?

Hırsız yine hareketsiz; ne konuşuyor ne de kıpırdıyor. Kız öfkeden çılgına döner.

Eğer böyle aptal aptal yüzüme bakmaya devam edersen polis çağıracağım...

Pekâlâ! Çağır, hadi durma...

Kız gülümser:

Senin derdin ne? Yoksa evi soymaktan vaz mı geçtin?

Evet, evi soymaktan vazgeçtim.

Eee! Niye buradasın o zaman?

Seni götüreceğim.

Nasıl? Anlamadım...

Seni götüreceğim dedim...

Sen delisin, evet evet gerçek delisin...

Hayır değilim... Seni çalmaya karar verdim...

İyide bunu nasıl yapacaksın? Beni çuvala koyup sırtına mı yükleyeceksin?

Sence uygunsa... Aslında hepimiz birer hırsız değil miyiz? Zaman zaman yaşamdan bir şeyler çalarız. Arı çiçekten, Ay Güneşten çalmaz mı? Ya hayata ne demeli; o da sinsice götürür...

Bende senden çalacağım...

Kız suskundur...

Hırsız '' Artık gidiyorum Prenses… '' der ve geldiği pencereden çıkar gider... Genç kız ardından bakakalır... Günlerce kendini iyi hissetmez...

Uzunca muayeneden sonra, doktor:

'' Gariptir ama kalbinizi bulamıyorum... '' der...

O ARTIK ÇALINTI KALBİNİ ARIYOR...